deutsch
deutsch
new
english
english
 
по-украінскії
по-украінскії
 
по-русский
по-русский
 
nederlands
nederlands
 
português
português
 
le français
français
 
español
español
 
italiano
italiano
 
türkçe
türkçe
 
 OVER ONS    PROGRAMMA     DOWNLOADS     PARTIJ     AKTUELLES     MITGLIEDER     FORUM     SERVICE     KONTAKT     DATENSCHUTZ   
 overzicht 
 
 Buitenlandse politiek 
 Onderwijspolitiek 
 Ethiek en moraal 
 Binnenlandse politiek 
 Rechtspolitiek 
 Cultuurpolitiek 
 Sociale politiek 
 Milieu- en dierbescherming 
 Verkeerspolitiek 
 Economische politiek 
 

Binnenlandse politiek

Voor wat betreft het staatsapparaat is een andere wijze van denken noodzakelijk. Sinds jaren verbergen onze politici van binnenlandse zaken bestuurlijke en maatschappelijke verkeerde ontwikkelingen door een vloed aan wetten, verorderningen en , nog veel erger, door inperking van burger- en mensenrechten.
Politici, ambtenaren en het bestuur in het algemeen, moeten eindelijk begrijpen dat wij burgers niet langer hun onderdanen zijn.
Wij burgers betalen voor ons bestuur; politici en ambtenaren zijn door ons aangesteld.
Dat is de staatsopvatting van de SDRP.
Verkeerde ontwikkelingen zijn door het bijstellen van de randvoorwaarden bij te sturen, niet door leugen en onderdrukking.


Bestuur

De gehele bestuur-jungle met alle wetten en verorderningen behoeft nodig een grondig onderzoek: op gemeentelijk, provinciaal en landelijk niveau.

Het gehele bestuurs-apparaat zou moeten worden afgeslankt en efficiënter gemaakt moeten worden. Een goed inkoopsbeleid en doordachte bedrijfssluitingen verzekeren een kostenbesparing. Gelijktijdig is een grotere service-bereidheid nodig.

Bij de inrichting van de bestuursgebouwen is luxe misplaatst. Het hoeft niet Spartaans ingericht te zijn, maar designlampen zijn bv. overdreven.



Veiligheid

Daar een verhoging van de veiligheid meestal gepaard gaat met een inperking van de persoonlijke vrijheden, is bij het thema „veiligheid“ niet alleen een zeer doordacht handelen vereist. Er moet daarbij ook aandacht gegeven worden aan filosofische en ethische gezichtspunten.

Maar hoe is nu de goede middenweg te vinden? Een aanzet tot een oplossing biedt het omzetten van „veiligheid“ in „vrij zijn van angst“.

Want „vrij van angst“ kan iemand alleen zijn als de juiste randvoorwaarden voorhanden zijn.

Criminaliteitspreventie door verscherping van wetten en een versterking van bewaking is de verkeerde weg. Dat leert ons in ieder geval de ervaring met Stasi en SS.

Een sterke stijging van de ophelderingsquota bij een gelijktijdige afname van bewaking zou eenduidig de betere weg zijn.

De inrichting van een goed gesloten genenbank op brede basis zou daarbij zeer behulpzaam zijn.

In de zin van een op randvoorwaarden georiënteerde politiek behoren de thema’s terrorisme, economische en ander criminaliteit, vandalisme etc. bij andere categorieën.



Immigratie en asiel

De invoering van een basisinkomen beïnvloedt, oppervlakkig bezien, de immigratie- en asielproblematiek.

Daarbij moet men vervolgens vaststellen, dat de noodzaak tot toelaten van asielzoekers eigenlijk binnen het bereik van de buitenlandse politiek valt, want zouden de economische en politieke verhoudingen in de zogemaamde „vluchtstaten“ in orde zijn, dan zou er geen reden zijn tot vertrek.

Daar het echter niet realistisch is te veronderstellen dat deze problemen binnen korte tijd opgelost zullen zijn, zullen we ons verder geconfronteerd zien met de asielproblematiek.

Asiel moet niet uitmonden in permanent verblijf. Toch is de praktijk die tot nu toe er op gericht was het verblijf van de asielzoekers zo onaangemaam mogelijk te maken, de verkeerde weg.

Veel eerder zouden we de verblijftijd van de asielzoeker moeten gebruiken om hem verder te vormen en te doen ontwikkelen. Want, ten minste op de langere termijn, is dat de goedkoopste en effectiefste vorm van ontwikkelingshulp.

Voor immigratie van burgers van buiten de EU, ook in de vorm van een „Greencard“, is geen aanleiding, evenmin na de invoering van het basisinkomen.

De eisen van de industrie voor een invoering van een „Greencard“, zijn enkel en alleen daarop gericht te kunnen beschikken over goedkope academisch gevormde arbeidskrachten.

Voor anderen is het contraproductief, om van ontwikkelingslanden als India of Pakisten de burgers te weren, die juist de weg naar democratie in hun landen mogelijk maken.

De immigratie uit EU-landen laat zich in zoverre begrenzen dat het basisinkomen alleen bij lang verblijf door het land van immigratie (bv. Duitsland) het basisinkomen betaalt. Het is anders zo dat het land van herkomst voor de kosten van het basisinkomen opdraait.

Blijft nog over op te merken dat de invoering van het basisinkomen het enige tot nu toe bekende concept is dat de sociale vrede ook langdurig verzekert.