deutsch
deutsch
new
english
english
 
по-украінскії
по-украінскії
 
по-русский
по-русский
 
nederlands
nederlands
 
português
português
 
le français
français
 
español
español
 
italiano
italiano
 
türkçe
türkçe
 
 OVER ONS    PROGRAMMA     DOWNLOADS     PARTIJ     AKTUELLES     MITGLIEDER     FORUM     SERVICE     KONTAKT     DATENSCHUTZ   
 overzicht 
 
 Buitenlandse politiek 
 Onderwijspolitiek 
 Ethiek en moraal 
 Binnenlandse politiek 
 Rechtspolitiek 
 Cultuurpolitiek 
 Sociale politiek 
 Milieu- en dierbescherming 
 Verkeerspolitiek 
 Economische politiek 
 

Sociale Zaken

Het door Bismarck ingevoerde sociale systeem is gedurende vele decennia overeind gebleven; nu staat het voor de financiële ineenstorting.

In plaats van antwoord op de vraag te zoeken, waarom het systeem bedreigd wordt, hebben regeringen met fiscale maatregelen als bijdrageverhogingen, zonder succes geprobeerd de collapse te voorkomen.

Daarbij werd niet gelet op het feit, dat de basis voor de hoogte ervan, het arbeidsinkomen, niet toekomstgericht was.

Bismarck heeft het arbeidsinkomen als basis voor de hoogte kunnen nemen, want het stond toentertijd in vaste samenhang met de productie - zonder werk geen product.

Het arbeidsinkomen was zo gerelateerd aan de productiviteit. De productiviteit stond dus aan de basis van de financiering van het sociale systeem.

Koppelen we de hoogte van de uitkering aan de productiviteit en niet aan het arbeidsinkomen, dan zal het systeem ook in de toekomst werken.

Er ontbreken dan echter individuele bijdragebetalingen, zodat ook uitbetalingen niet individueel, maar als gemiddelde, gedaan moeten worden.

Een verder voordeel van een productiviteitsafhankelijke financiering van het sociale systeem, is dat op deze wijze ook goederen en dienstverleningen uit lage lonen landen, bijdragen aan de sociale verzekering.

Verder wordt ook zekergesteld, dat ook geld uit kapitaalvermogen, provisies, speculaties en onroerende goederen, een bijdrage leveren ter financiering van het sociale systeem.



Werkloosheid

Zowel in de politiek alsook in de maatschappij wordt het begrip „werkloos“ heel vaak met „zonder middel van bestaan“ verwisseld.

Een privépersoon, die louter van de erfenis van zijn ouders op grote voet leeft, dus niet werkt en zogezegd werkloos is, zou noch door de maatschappij noch door de politiek als werkloze betiteld worden.

Dit in tegenstelling tot de uiterst deugdzame, geëngageerde burger die zich geheel toelegt op zijn verenigings- en vrijwilligerswerk. Deze persoon wordt als werkloze en soms zelfs als „klaploper“ betiteld, hoewel hij slechts zonder middelen van bestaan is. Want hij werkt, alleen zonder loon, zonder inkomen.

En zonder de werkenden zonder inkomen zou veel van het maatschappelijke leven ophouden te bestaan: nooddiensten, brandweer, reddingsdiensten, partijen, verenigingen.

Zonder particulieren zou de party-service heel wat minder opdrachten hebben...

De factor „arbeid“ verliest door de steeds hoger wordende automatiseringsgraad in toenemende mate aan gewicht. Aan volledige werkgelegenheid in de gebruikelijke zin valt niet meer te denken.

Oplossingen als zelfstandige werkzaamheid en lage lonen banen zijn geen goede oplossingen.

Dit omdat het moreel-ethisch niet verdedigbaar is uitkeringstrekkers in een zelfstandige werkzaamheid te persen, waarvoor er geen markt is, of tot een baan te dwingen waarbij het lage loon geen uitkomst biedt.

Net zo min is het verdedigbaar, uitkeringstrekkers eerst hun vermogen op te laten maken voordat er hulp wordt gegeven; ten minste, wanneer de hulpbehoevendheid niet zelfverschuldigd geworden is.

Uitkeringstrekkers mogen niet tot tweederangsburgers gedegradeerd worden.



Gezondheid / ziektekostenverzekering


De ziektekostenverzekering wordt principieel in de volgende gevallen uitgekeerd:

  1. Ziekten die hun grond vinden in een persoonlijke-biologische aanleg.

  2. Ziekten ontstaan door genotsmiddelen of milieuvervuiling.

  3. Ongelukken waarbij geen objecten als machines, sportapparaten, voertuigen of ladders betrokken zijn.

  4. Ongelukken wel met deze objecten.

  5. Preventieve gezondheidszorg.



Financiering van ziektekostenverzekering

Als basis een solidaire en het veroorzakersprincipe volgende financiering van de ziektekostenverzekering nemend brengt ons dat tot een solidaire financiering in het geval van 1. (persoonlijke aanleg) 3. (ongelukken zonder objecten) en 5. (preventieve gezondheidszorg); en het veroorzakersprincipe volgende financiering bij 2. (genotsmiddelen) en 4. (ongelukken met objecten).

Het solidaire financieringsaandeel wordt over een ziektekostenverzekeringsaandeel uit de algemene belasting gefinancieerd.

De uit het veroorzakerprincipe volgende ziektekostenverzekeringsaandeel wordt gefinancierd uit een BTW toeslag op enkele produkten.

Bv. worden de kosten veroorzaakt door roken gefinancierd door een belasting op sigaretten.

Deze gezondheidsafdrage wordt in een redelijk tijdbestek (bv. 2 jaar) opnieuw berekend en vastgesteld.

In dit financieringssysteem is ook de zorg / pleeg verzekering goed te integreren.



Zorg / pleeg verzekering

De tot op heden scheiding van ziektekostenverzekering en zorg / pleeg verzekering heeft geen zin en leidt tot afwentelen van kosten tussen de verschillende verzekeringen, die voor de verzekerden en de ziektenkassen alleen maar nadelig zijn (duitse situatie).



Dekkingen van de ziekteverzekering

De dekkingen van de ziekteverzekering moeten gericht zijn op het medisch mogelijke.

In geen geval mag een gebrekkig inkomen leiden tot minder medische zorg. Dat geldt ook voor de tandverzorging. De mogelijkheid de zorg inkomensafhankelijk te maken is mensonterend en lijkt op een moderne vorm van slavernij.



Bezuinigingen in het gezondheidwezen

Het hele afrekenings- en artsverorderingssysteem moet opnieuw doordacht worden.

Enerzijds moet de medische zorg volledig in stand gehouden of weer opgebouwd worden, anderzijds moet het systeem een efficiëntere vorm krijgen.

Er moeten systemen komen die onnodige verorderingen uitsluiten, zonder de nodige zorg te verbieden. Declaratiebedrog moet wegens de bijzondere vertrouwenspositie van artsen en apothekers streng bestraft worden.

Het grenzeloze winstbejag van de pharmaceutische industrie moet een halt worden toegeroepen, eventueel door het in het leven roepen van een concurrent in handen van de staat.

Fouten in de behandeling van de artsen zouden door de ziekteverzekering in mindering gebracht moeten worden. De ziekenhuizen moeten eindelijk een degelijk boekhoudings- en documentatiesysteem invoeren. Het ons door de overheid verplicht gestelde inkoopmanagement, is ook op de ziekenhuizen toe te passen.

Voor- en nazorg valt overal te ondersteunen waar een kosten en/of een ziektestanddaling te verwachten is. Daarbij moet het geheel in ogenschouw genomen worden, want ook een gebrek aan levenskwaliteit maakt ziek.

Een verdere mogelijkheid voor kostendaling bij de ziekteverzekeraars, is het bekijken van de soort behandeling van een arts bij gelijke ziektebeelden. Inefficiënt werkende artsen zouden dan door bepaalde maatregelen (scholing, afrekeningskortingen etc.) tot het bereiken van het gemiddelde bewogen moeten worden.

Uitkeringen

De demografische ontwikkeling laat een op de hoogte van het loon gebaseerde uitkering volgens het generatieverdrag niet langer toe.

De invoering van een basisuitkering lijkt de enige uitweg te zijn. Onduidelijk blijft echter hoe de overgang naar de basisuitkering gefinancieerd moet worden.

Door de invoering van het basisinkomen valt het uitkeringsprobleem weg, want het basisinkomen is dan als het ware de basisuitkering.

De overgangsfase van de uitkering volgens generatieverdrag zou o.a. gefinancierd kunnen worden door een erfbelasting voor een bepaald termijn, een belasting op luxegoederen, en door verrekening met het basisinkomen.



Sociale Bijstand

Met de invoering van het basisinkomen vervalt ook de sociale bijstand. Alleen in enkele uitzonderlijke gevallen zou die nog nodig zijn, zoals bij plotselinge dakloosheid en bij overgangssituaties van vrijgekomen gevangenenen.